Herkennen van angsten

Het hebben van angsten is natuurlijk en normaal. Echter slaan wij er vaak in door. Een angst is een bedacht iets waar we een situatie invulling geven vanuit voorgaande gebeurtenissen. Je bent ergens bang voor, bang dat er iets op een bepaalde manier gaat gebeuren waardoor jij een bepaalde emotie en gevoel krijgt die je niet wil voelen. Het uit zich altijd in een specifiek gevoel, namelijk pijn.

Wanneer je met een angst te maken krijgt, ga je uit voorzorg voor jezelf bepaalde scenario’s en uitkomsten bedenken die je dan kunt vermijden. Je probeert je op allerlei soorten manieren ‘voor te bereiden’ op mogelijke gebeurtenissen. Omdat je bang bent dat er iets gaat gebeuren, wil je zoveel mogelijk zekerheden hebben en zoek je altijd naar een mogelijke ontsnapping van een situatie, mocht het zich toch voor doen. Vervolgens ben je er zo obsessief mee bezig, dat je vrijwel alles wat in de buurt komt van die angst jou triggert en een reactie uit lokt. Het kan aardig lastig zijn om een angst te herkennen, omdat we onszelf te goed ‘beschermd’ hebben tegen deze angst. Het is volledig onderdrukt, en voor je gevoel bijna onmogelijk om nog bij te komen.

Wanneer je merkt dat je bepaalde situaties onprettig vindt, en dat je lichaam reageert op de gedachtes die er op dat moment door je heen gaan, heb je hoogstwaarschijnlijk een angst voor een soortgelijke situatie. Laten we stellen dat je het bijvoorbeeld erg eng vindt om jezelf open te stellen naar jouw partner. Je hebt een relatie, alles is leuk en gezellig, totdat er opeens iets gebeurd op de bank. Je hebt een gesprek over het verleden en wat er allemaal gebeurd is, leuke ervaringen, grappige dingen op vakantie en wat minder leuke dingen. Het is een goed, diepgaand gesprek, waarin je elkaar nog beter leert kennen. Opeens krijg je een raar gevoel en voel je je erg gekwetst en verdrietig. Je partner ziet dit en vraagt wat er aan de hand is en waar dit vandaan komt. Je merkt dat het dicht bij komt, en besluit geïrriteerd en boos te reageren. Je onderdrukt het gevoel volledig en schakelt het om naar iets wat jouw partner heeft gedaan waar je je al een tijdje aan stoorde. Vanuit angst reageer je alles op je partner af, en zorg je dat je partner niet meer zo dicht bij kan komen. Je sluit je emotioneel meer af, en neemt wat meer afstand. Je merkt dat je wat meer tijd voor jezelf nodig hebt, en dat het allemaal wel erg snel gaat opeens.
Omdat jouw partner het niet zo goed weet te plaatsen, komen er ook reacties en opmerkingen vanuit zijn/haar kant. Ze voelen zich gekwetst en het raakt hen. Doordat zij dit ook voelen ontstaan er heftigere discussies en eventueel ruzies. Je bent te bang om jezelf weer open te stellen en het gevoel er te laten zijn en uit te spreken. De angst voor het gevoel en die pijn is groter dan de moed en kracht op dat moment om te overwinnen. Je besluit er steeds heftiger tegen in te gaan. Vervolgens is de relatie inmiddels zo negatief en kut, dat beide kanten besluiten om er maar mee te stoppen. Er is vanuit beide kanten een gevoel van ontlading en rust, omdat de confrontaties onderdrukt zijn. Je weet nu zeker dat je geen angst meer voelt, want je bent van de situatie af. En elke keer wanneer zo’n soortgelijke situatie zich voor doet, heb jij jouw vooroordeel en reactie al klaar staan, omdat je weet dat dit werkt om de angst te onderdrukken.

Toch blijft het verlangen om het op te lossen en het nare gevoel bestaan. Je wil graag een leuke, diepgaande relatie, maar elke keer wanneer het dichtbij komt, sluit jij je af en weet je niet hoe je je open moet stellen en waarom je zo reageert. De muren gaan omhoog en er is geen enkele mogelijkheid om ze weer omlaag te krijgen of te doorbreken. Althans, dat denk je.
Het kost moed en kracht om jezelf toch open te stellen naar een ander hierover. Het kost veel energie om jezelf over het feit heen te zetten dat het allemaal oké is, en dat het er mag zijn. Als je eenmaal de stap hebt gezet, zul je merken dat het steeds minder eng wordt en steeds makkelijker wordt om dit gevoel los te laten en te doen wat wel goed voelt. In plaats van de onderdrukking en een soort ontsnapping voor jezelf te formuleren.

Er bestaan veel mogelijkheden met betrekking tot het oplossen van angsten en bepaalde patronen die je hierbij ontwikkeld. Echter zijn die vaak extrinsiek gemotiveerd, en niet intrinsiek. Ik wil je eens vragen om voor jezelf duidelijk te maken welke woorden welke betekenis voor jou hebben. Probeer eens antwoord te geven op de volgende vragen en maak het helder voor jezelf. Als je een partner hebt, probeer dit dan eens samen te doen en bespreek het met elkaar. Probeer te begrijpen wat de ander en jijzelf vindt. Geef op zoveel mogelijk vragen een eerlijk antwoord voor jezelf, wat het voor jou betekent.

  • Wat bekent liefde voor jou?
  • Wat bekent kwetsbaarheid voor jou?
  • Wat is volgens jou de definitie van loyaliteit?
  • Hoe zou jij angst omschrijven?
  • Wat betekent open stellen voor jou?
  • Wat betekent afwijzing voor jou?
  • Wat betekent tijd met elkaar spenderen voor jou? (voor familie, liefdesrelaties en vrienden)

Probeer zelf ook wat andere vragen te formuleren voor jezelf met andere woorden die belangrijk zijn voor jou. Leer jezelf kennen, zodat iemand anders jou ook zou kunnen begrijpen. Het is belangrijk dat jij hier woorden aan kunt binden. Dit is de enige manier hoe je het kenbaar kunt maken voor jezelf en anderen.

Leave a comment